كودكان و ديابت سن ابتلا به ديابت نوع يك در كودكان بيشتر بين 8 تا 15 سالگي است
  سه شنبه 25 آبان 1389 - ساعت 09:18
شماره خبر: 100891165777 كودكان و ديابت
جام جم آنلاين: سن ابتلا به ديابت نوع يك در كودكان بيشتر بين 8 تا 15 سالگي است. با توجه به اينكه كودك در پي كشف تواناييها و استقلال است، اين مساله كه بايد وابسته به انسولين باشد مشكل است و به يك تيم هماهنگ همدردي و توجه نيازمند است كه كودك را با وضعيت جديد خود تطبيق دهد.
تزريق انسولين يكي از مشكلات كودكان است. بيشتر كودكان به 2 تا 3 بار تزريق روزانه انسولين نياز دارند كه در زمانهاي معين در هر روز انجام ميشود. همچنين اغلب به بيش از يك نوع انسولين نياز دارند. براي كاهش مشكلات اين كار والدين بايد با محبت و ملايمت براي كودك توضيح دهند كه اگر چه تزريق انسولين دردناك است، براي سلامت او ضروري است. همچنين بايد سعي شود تزريق با حداقل مقاومت كودك انجام شود؛ از اين رو بهتر است مقدار انسولين لازم را دور از ديد كودك در سرنگ كشيده اي و سپس با حداقل سر و صدا و بدون ترساندن او، آن را تزريق نمود. از وعده و وعيد دادن يا ترساندن كودك براي تزريق انسولين بايد اجتناب نمود. وقتي كودك بزرگ تر شد بايد خود مسووليت تزريق انسولين را به عهده بگيرد. لازم است والدين در اين مورد به كودك آموزش بدهند. شايد بزرگترين دغدغه براي والدين كودكان ديابتي آغاز مدرسه باشد. براي اغلب كودكان و نوجوانان ديابتي، شركت در زنگ ورزش يا ممنوع يا با مشكلات همراه است! اكثر معلمان و مربيان مسووليت مراقبت از يك ديابتي را حين گردشهاي علمي نميپذيرند و در نتيجه امكان حضور در گردشهاي علمي براي ديابتي فراهم نمي شود! اكثر كودكان و نوجوانان ديابتي به دليل ضرورت كنترل دائمي قند خون، خوردن مواد غذايي يا تزريق انسولين، مورد توجه قرار دارند و همين امر سبب ميشود از سوي سايرين مورد ريشخند، تحقير يا طعنه قرار گيرند! ثبتنام افراد ديابتي در مدارس، بخصوص در مهد كودكها، با مشكلات متعدد روبهروست و اكثر خانوادهها نميتوانند فرزند ديابتي خود را در مدارسي كه ميخواهند ثبتنام كنند. براي فرار از اين مسائل اكثر افراد ديابتي و والدين ايشان، ديابتي بودن را از اولياي مدارس پنهان ميكنند به خصوص درمهد كودكها. در حالي كه لازم است وقتي كودك وارد مدرسه ميشود، با اولياي مدرسه و معلم او، در مورد بيماري كودك صحبت شود تا آنها بدانند كه كودك در ساعات خاصي نياز به تغذيه و تزريق انسولين دارد و اگر دچار افت قند شد، چگونه به او كمك كنند. گاهي مسائل پيچيدهاي در اين بين رخ ميدهد، به عنوان مثال كودك ديابتي كه در درس حساب قوي بوده، ناگهان در اين درس افت شديد پيدا ميكند. با بررسي دقيق معلوم ميشود كه زمان درس حساب قبل از ناهار، يا پس از ساعت ورزش بوده است. در اين زمانها قند كودك در حد پايين است و تمركز و دقت و درك او هم كاهش مييابد. از اكثر مشكلاتي كه ذكر شد ميتوان پيشگيري كرد، به شرط آن كه بين خانوادههاي ديابتي، معلمان و پزشك معالج فرد ديابتي، ارتباط و همكاري مناسبي وجود داشته باشد كه متاسفانه اين همكاري وجود ندارد! ابتلا به ديابت باعث ميشود فرد ديابتي به دليل شيوه تغذيه، كنترل قند خون، تزريق انسولين يا مسائل ديگر، ملزم به رعايت مواردي باشد كه دانشآموزان غيرديابتي ملزم نيستند. همين تفاوت اگر به گونهاي صحيح توجيه شود، سبب روابط دوستانه متقابل بين دانشآموزان ميشود. |
|
سه شنبه 25 آبان 1389 - ساعت 09:18
شماره خبر: 100891165777 كودكان و ديابت
جام جم آنلاين: سن ابتلا به ديابت نوع يك در كودكان بيشتر بين 8 تا 15 سالگي است. با توجه به اينكه كودك در پي كشف تواناييها و استقلال است، اين مساله كه بايد وابسته به انسولين باشد مشكل است و به يك تيم هماهنگ همدردي و توجه نيازمند است كه كودك را با وضعيت جديد خود تطبيق دهد.
تزريق انسولين يكي از مشكلات كودكان است. بيشتر كودكان به 2 تا 3 بار تزريق روزانه انسولين نياز دارند كه در زمانهاي معين در هر روز انجام ميشود. همچنين اغلب به بيش از يك نوع انسولين نياز دارند. براي كاهش مشكلات اين كار والدين بايد با محبت و ملايمت براي كودك توضيح دهند كه اگر چه تزريق انسولين دردناك است، براي سلامت او ضروري است. همچنين بايد سعي شود تزريق با حداقل مقاومت كودك انجام شود؛ از اين رو بهتر است مقدار انسولين لازم را دور از ديد كودك در سرنگ كشيده اي و سپس با حداقل سر و صدا و بدون ترساندن او، آن را تزريق نمود. از وعده و وعيد دادن يا ترساندن كودك براي تزريق انسولين بايد اجتناب نمود. وقتي كودك بزرگ تر شد بايد خود مسووليت تزريق انسولين را به عهده بگيرد. لازم است والدين در اين مورد به كودك آموزش بدهند. شايد بزرگترين دغدغه براي والدين كودكان ديابتي آغاز مدرسه باشد. براي اغلب كودكان و نوجوانان ديابتي، شركت در زنگ ورزش يا ممنوع يا با مشكلات همراه است! اكثر معلمان و مربيان مسووليت مراقبت از يك ديابتي را حين گردشهاي علمي نميپذيرند و در نتيجه امكان حضور در گردشهاي علمي براي ديابتي فراهم نمي شود! اكثر كودكان و نوجوانان ديابتي به دليل ضرورت كنترل دائمي قند خون، خوردن مواد غذايي يا تزريق انسولين، مورد توجه قرار دارند و همين امر سبب ميشود از سوي سايرين مورد ريشخند، تحقير يا طعنه قرار گيرند! ثبتنام افراد ديابتي در مدارس، بخصوص در مهد كودكها، با مشكلات متعدد روبهروست و اكثر خانوادهها نميتوانند فرزند ديابتي خود را در مدارسي كه ميخواهند ثبتنام كنند. براي فرار از اين مسائل اكثر افراد ديابتي و والدين ايشان، ديابتي بودن را از اولياي مدارس پنهان ميكنند به خصوص درمهد كودكها. در حالي كه لازم است وقتي كودك وارد مدرسه ميشود، با اولياي مدرسه و معلم او، در مورد بيماري كودك صحبت شود تا آنها بدانند كه كودك در ساعات خاصي نياز به تغذيه و تزريق انسولين دارد و اگر دچار افت قند شد، چگونه به او كمك كنند. گاهي مسائل پيچيدهاي در اين بين رخ ميدهد، به عنوان مثال كودك ديابتي كه در درس حساب قوي بوده، ناگهان در اين درس افت شديد پيدا ميكند. با بررسي دقيق معلوم ميشود كه زمان درس حساب قبل از ناهار، يا پس از ساعت ورزش بوده است. در اين زمانها قند كودك در حد پايين است و تمركز و دقت و درك او هم كاهش مييابد. از اكثر مشكلاتي كه ذكر شد ميتوان پيشگيري كرد، به شرط آن كه بين خانوادههاي ديابتي، معلمان و پزشك معالج فرد ديابتي، ارتباط و همكاري مناسبي وجود داشته باشد كه متاسفانه اين همكاري وجود ندارد! ابتلا به ديابت باعث ميشود فرد ديابتي به دليل شيوه تغذيه، كنترل قند خون، تزريق انسولين يا مسائل ديگر، ملزم به رعايت مواردي باشد كه دانشآموزان غيرديابتي ملزم نيستند. همين تفاوت اگر به گونهاي صحيح توجيه شود، سبب روابط دوستانه متقابل بين دانشآموزان ميشود. |
تزريق انسولين يكي از مشكلات كودكان است. بيشتر كودكان به 2 تا 3 بار تزريق روزانه انسولين نياز دارند كه در زمانهاي معين در هر روز انجام ميشود. همچنين اغلب به بيش از يك نوع انسولين نياز دارند.
براي كاهش مشكلات اين كار والدين بايد با محبت و ملايمت براي كودك توضيح دهند كه اگر چه تزريق انسولين دردناك است، براي سلامت او ضروري است. همچنين بايد سعي شود تزريق با حداقل مقاومت كودك انجام شود؛ از اين رو بهتر است مقدار انسولين لازم را دور از ديد كودك در سرنگ كشيده اي و سپس با حداقل سر و صدا و بدون ترساندن او، آن را تزريق نمود. از وعده و وعيد دادن يا ترساندن كودك براي تزريق انسولين بايد اجتناب نمود. وقتي كودك بزرگ تر شد بايد خود مسووليت تزريق انسولين را به عهده بگيرد. لازم است والدين در اين مورد به كودك آموزش بدهند.
شايد بزرگترين دغدغه براي والدين كودكان ديابتي آغاز مدرسه باشد. براي اغلب كودكان و نوجوانان ديابتي، شركت در زنگ ورزش يا ممنوع يا با مشكلات همراه است! اكثر معلمان و مربيان مسووليت مراقبت از يك ديابتي را حين گردشهاي علمي نميپذيرند و در نتيجه امكان حضور در گردشهاي علمي براي ديابتي فراهم نمي شود!
اكثر كودكان و نوجوانان ديابتي به دليل ضرورت كنترل دائمي قند خون، خوردن مواد غذايي يا تزريق انسولين، مورد توجه قرار دارند و همين امر سبب ميشود از سوي سايرين مورد ريشخند، تحقير يا طعنه قرار گيرند! ثبتنام افراد ديابتي در مدارس، بخصوص در مهد كودكها، با مشكلات متعدد روبهروست و اكثر خانوادهها نميتوانند فرزند ديابتي خود را در مدارسي كه ميخواهند ثبتنام كنند.
براي فرار از اين مسائل اكثر افراد ديابتي و والدين ايشان، ديابتي بودن را از اولياي مدارس پنهان ميكنند به خصوص درمهد كودكها.
در حالي كه لازم است وقتي كودك وارد مدرسه ميشود، با اولياي مدرسه و معلم او، در مورد بيماري كودك صحبت شود تا آنها بدانند كه كودك در ساعات خاصي نياز به تغذيه و تزريق انسولين دارد و اگر دچار افت قند شد، چگونه به او كمك كنند.
گاهي مسائل پيچيدهاي در اين بين رخ ميدهد، به عنوان مثال كودك ديابتي كه در درس حساب قوي بوده، ناگهان در اين درس افت شديد پيدا ميكند. با بررسي دقيق معلوم ميشود كه زمان درس حساب قبل از ناهار، يا پس از ساعت ورزش بوده است. در اين زمانها قند كودك در حد پايين است و تمركز و دقت و درك او هم كاهش مييابد.
از اكثر مشكلاتي كه ذكر شد ميتوان پيشگيري كرد، به شرط آن كه بين خانوادههاي ديابتي، معلمان و پزشك معالج فرد ديابتي، ارتباط و همكاري مناسبي وجود داشته باشد كه متاسفانه اين همكاري وجود ندارد!
ابتلا به ديابت باعث ميشود فرد ديابتي به دليل شيوه تغذيه، كنترل قند خون، تزريق انسولين يا مسائل ديگر، ملزم به رعايت مواردي باشد كه دانشآموزان غيرديابتي ملزم نيستند. همين تفاوت اگر به گونهاي صحيح توجيه شود، سبب روابط دوستانه متقابل بين دانشآموزان ميشود